“Zullen we samen hardop dromen?” vroeg ik haar. En daar was het…. Zomaar ineens had ik tegen Anna, multi-kunstenares, uitgesproken dat ik graag in haar wereld verkeer. Zonder pardon had ik mijn verlangen uitgesproken en mijn kwetsbaarheid getoond in de wijde wereld waar afwijzing op de loer ligt.
Ze zei volmondig ”JA… ik ga wel goed op jouw energie” en ze begroette mij met haar sprankelende ogen. “Zo dame, dat heb je jezelf maar mooi gegund.” Alles in mij werd aangeraakt en straalde, spande aan en krulde naar boven tot een lijf vol blijdschap.
Hier zit ik op mijn vertrouwde rode stoel in de door mij gecreëerde kamer waar ik zo graag vertoef. Omringt met vogels en kleur. Ik voel mij ontspannen en bezie de reis die ik begonnen ben. Sluit mijn ogen en neem een diep ademteug ….. Ik voel de tranen opkomen en zacht afdalen langs mijn wangen: en ik realiseer mij dat ik met beide voeten midden in mijn eigen droom ben beland.
Tranen blijven stromen, als een bron die is opengezet. Het is mijn eigen liefdeswater, dat mij balsemt in vreugde. Wat heb ik de woorden ‘loslaten’ en ‘acceptatie’ een vollere, gedefinieerde vorm gegeven. Ik open in mijn eigen imperfectie en daarmee omarm ik steeds meer de grootsheid in mij. Een warme rust omhelst mij en ik voel oneindig veel bewegingsruimte.
Achter mijn ogen ontstaat het beeld van Anna en mij. We rennen hand in hand. We rennen in het weiland als twee kleine meisjes. We rennen en dansen met de wind..…. Gewoon vooruit zonder eindbestemming.
